حسگر مجاورتی (Proximity Sensor) نوعی از حسگر هاست که قادر به تشخیص وجود اجسام نزدیک بدون هیچ گونه تماس فیزیکی است.  این سنسور ها  اغلب یک میدان الکترومغناطیسی یا پرتویی از تشعشعات الکترومغناطیسی (مانند پرتو مادون قرمز) را از خود منتشر می‌کنند و به دنبال تغییرات در محیط یا سیگنال‌های برگشتی می ماند.

شی در حال حس شدن اغلب به عنوان هدف حسگر (Sensor Target) شناخته می‌شود. هدف‌های مختلف نیاز به حسگرهای مختلفی دارند. به عنوان مثال برای یک هدف پلاستیکی یک حسگر خازنی یا فوتوالکتریک می‌تواند مناسب باشد، برای اشیاء فلزی از حسگرهای القایی استفاده می‌شود.بیشترین فاصله‌ای را که حسگر می‌تواند تشخیص دهد دامنه نامی(Nominal Range) می نامند.

سنسور های مجاورتی می‌توانند قابلیت اطمینان بالا و طول عمر و کارکرد زیادی داشته باشند این امر به دلیل عدم وجود قسمت‌های مکانیکی و تماس فیزیکی بین حسگر و شی حس شده می‌باشد.

حسگرهایی که برای کار در یک فاصله بسیار کم ساخته می‌شوند اغلب به عنوان کلیدهای لمسی استفاده می‌شوند.این سنسور ها دارای دو بخش هستند و زمانی که دو قسمت از هم دور می‌شوند سیگنالی فعال می‌شود .

حسگر های نوری نوعی دیگر از حسگر مجاورتی می باشند که بر اساس ارسال ودریافت نور مدوله شده کار می کنند. نور مدوله شده پالس هایی با فرکانسی مابین ۳۰-۵ کیلو هرتز می باشد، استفاده از نور مدوله شده سبب بالا رفتن رنج تشخیص حسگر و پایین آمدن اثر نور محیط بر عمکرد آن می شود، این نورمی تواند در طیف نور مرئی سبز تا نور نا مرئی مادون قرمز باشد .البته بیشتر در ساخت حسگرهای نوری از نور مادون قرمز با طول موج mm ۸۸۰ استفاده می شود، علت این امر تداخل کم نور مادون قرمز با نور محیط و بالا رفتن فاصله سویچینگ حسگر می باشد. بر روی حسگرهای نوری یک پتانسیومتر به منظور تنظیم حساسیت سنسور نصب می شود.

به عنوان مثال این تکنولوژی در هدفون های Bang and Olufsen مدل ها Beoplay H9,H8 استفاده شده .به این گونه که هر وقت هدفون را از روی سر بردارید موسیقی به صورت اتوماتیک پاز شده و زمانی که دوباره روی گوش بازگردانید موسیقی پلی خواهد شد.

همچنین این سنسور را به هنگام تماس تلفنی، زمانی که گوشی موبایل را به صورت خود نزدیک میکنید، صفحه موبایل خاموش میشود مشاهده کرده اید.